🌿 Stof tot nadenke: Wat beteken dit wanneer ’n gemeente groei?
’n Vars perspektief op kerkwees, gemeentegroei en wat werklik belangrik is.
Ons almal wil graag sien dat dit goed gaan met ons gemeente. Ons wil hê dat mense die eredienste bywoon, dat kinders en jongmense hulle plek in die kerk vind, dat nuwe gesinne inskakel en dat die gemeente ook in die toekoms sal voortbestaan.
Dit is goeie en opregte begeertes. Dit wys dat ons omgee vir die kerk en vir die mense wat deel daarvan is.
Maar miskien is daar ’n belangrike vraag wat ons nie altyd genoeg vra nie:
Wanneer ons sê dat ’n gemeente goed doen, wat bedoel ons eintlik daarmee?
Die gedagte dat meer altyd beter is
Die teoloog Andrew Root ondersoek hierdie vraag in sy boek Baal and the Gods of More: Rescuing Church Growth from Idolatry (2026).
Root wys daarop dat ons in ’n wêreld leef waar sukses dikwels aan groei gemeet word. ’n Besigheid moet meer kliënte kry, meer produkte verkoop en groter winste toon. Instellings moet voortdurend uitbrei en verbeter.
Sonder dat ons dit altyd besef, kan dieselfde manier van dink ook ons verstaan van die kerk beïnvloed.
Ons begin maklik vra: Het ons meer lidmate? Is daar meer mense in die kerk? Is ons programme aantreklik genoeg? Doen ander gemeentes dalk iets beter as ons?
Hierdie vrae is nie verkeerd nie. Dit is belangrik om oor die gemeente se welstand en toekoms na te dink.
Root nooi ons egter uit om iets dieper raak te sien: Wat gebeur wanneer ons begin glo dat die kerk se sukses en toekoms hoofsaaklik afhang van hoe goed ons daarin slaag om voortdurend méér te doen en méér te bereik?
Wat het Baäl hiermee te doen?
Die titel van Root se boek mag vreemd klink. Waarom verwys hy na Baäl, ’n god wat ons uit die Ou Testament ken?
In die antieke wêreld is Baäl onder andere verbind met vrugbaarheid, voorspoed en oorvloed. Mense het geglo dat hierdie god hulle kon help om genoeg reën, goeie oeste en ’n voorspoedige bestaan te verseker.
Root gebruik hierdie beeld om ons te laat nadink oor ons moderne vertroue op groei en prestasie.
Ons kan só besig raak om die regte programme, metodes en strategieë te ontwikkel dat ons onbewustelik begin dink die kerk se toekoms lê uiteindelik in ons eie hande.
Sy bedoeling is nie dat beplanning, kreatiwiteit of goeie organisasie verkeerd is nie. Dit bly waardevolle hulpmiddels.
Die vraag is eerder: Waarop plaas ons uiteindelik ons vertroue? Op wat ons kan regkry, of op God wat sy kerk in stand hou?
Die verskil tussen groter word en dieper groei
Dink vir ’n oomblik aan twee gemeentes.
Die een het honderde lidmate en bied baie aktiwiteite aan. Die ander is kleiner, met minder mense en minder programme.
Watter een is die gesondste gemeente?
Ons kan dit nie bloot uit hulle grootte bepaal nie.
Ons sal ook moet vra: Word die evangelie verkondig? Groei mense in hulle geloof? Word daar na mekaar omgesien? Ervaar mense dat hulle welkom is? Is daar ruimte vir diensbaarheid, vergifnis, liefde en geestelike ontwikkeling?
‘n Groot gemeente kan al hierdie dinge op ‘n besondere manier uitleef. ‘n Klein gemeente kan dit ook doen.
Dit gaan dus nie oor groot teenoor klein nie. Dit gaan oor die dieper betekenis van kerkwees.
‘n Gemeente kan numeries groei sonder dat mense noodwendig geestelik verdiep. Net so kan ‘n gemeente met min verandering in getalle tog ‘n plek wees waar mense se lewens werklik deur die evangelie verander word.
Die belangrike vraag is nie net hoeveel mense deel van die gemeente is nie, maar ook wat dit beteken om deel van daardie gemeente te wees.
Die kerk is meer as iets wat ons ontvang
Ons leef in ’n tyd waarin ons gewoond is om te vra wat ’n organisasie of instelling vir ons kan bied.
Dit is verstaanbaar dat ons ook bepaalde verwagtinge van ons gemeente het. Ons wil graag geestelik gevoed word, goeie eredienste beleef, ondersteuning ontvang en voel dat ons êrens behoort.
Maar die kerk is iets besonders.
Dit is nie bloot ’n plek waar ons ‘n diens ontvang nie. Dit is ook ’n geloofsgemeenskap waarin ons self ’n rol speel.
Ons ontvang die evangelie, maar word ook geroep om dit uit te leef. Ons ontvang liefde en ondersteuning, maar kry ook die geleentheid om dit aan ander te gee.
Wanneer ons iemand vriendelik groet, iemand in nood ondersteun, saam bid, ons gawes gebruik of bloot tyd maak om na iemand te luister, help ons om die gemeenskap van gelowiges op te bou.
Soms gebeur die belangrikste dinge in ’n gemeente juis in die klein, onopsigtelike oomblikke.
Dit is nie altyd dinge wat ons kan tel of in statistieke kan vasvang nie.
Wat sê die Bybel oor groei?
Paulus herinner die gemeente in Korinte aan iets besonders:
“Ek het geplant, Apollos het natgegooi, maar dit is God wat laat groei het.” (1 Korintiërs 3:6)
Hierdie woorde gee vir ons ’n mooi balans.
Paulus en Apollos het albei gewerk. Hulle het hulle verantwoordelikheid nagekom. Hulle was aktief betrokke by God se werk.
Maar hulle het ook verstaan dat die uiteindelike groei van God kom.
Dit beteken nie dat ons as gemeente passief moet wees nie. Inteendeel, ons moet steeds hard werk om die evangelie te verkondig, mense te verwelkom, kinders in die geloof te onderrig en na mekaar om te sien.
Ons doen dit egter nie omdat ons glo dat ons die kerk deur ons eie vermoë moet red nie.
Ons doen dit omdat ons reeds aan Christus behoort en geroep word om Hom getrou te volg.
Miskien kan ons die vraag anders begin vra
In plaas daarvan om slegs te vra: Hoe kan ons meer mense by die kerk kry?
Kan ons ook vra:
Hoe kan ons ’n gemeente wees waar mense God se liefde werklik ervaar? Waar geloof verdiep, verhoudings groei en mense geleenthede kry om hulle gawes te gebruik? Waar ons nie net saam kerk toe gaan nie, maar werklik saam kerk is?
Hierdie vrae sluit gemeentegroei glad nie uit nie.
Inteendeel, ’n gemeente wat die evangelie getrou uitleef, behoort ook ruimte te maak vir nuwe mense om deel van hierdie gemeenskap te word.
Die verskil lê in ons vertrekpunt.
Ons probeer nie bloot om ’n groter organisasie te bou nie. Ons wil ’n geloofsgemeenskap wees waarin Christus al hoe duideliker sigbaar word.
Iets om hierdie week oor na te dink
Andrew Root se boek herinner ons daaraan dat ons nie alles wat waardevol is, kan meet nie.
Ons kan tel hoeveel mense ’n erediens bywoon, maar dit is moeiliker om te meet hoeveel iemand se geloof gegroei het.
Ons kan weet hoeveel aktiwiteite aangebied word, maar nie altyd hoeveel hoop, troos of nuwe moed iemand daardeur ontvang het nie.
Ons kan ons gemeente se finansiële posisie bereken, maar nie die volle waarde van liefde, geloof, gemeenskap en diensbaarheid in sy midde nie.
Daarom hoef ons nie op te hou om te beplan, te verbeter of oor die toekoms te droom nie.
Ons kan dit net met ’n ander gesindheid doen: met vertroue op God, met dankbaarheid vir wat reeds bestaan en met opregte liefde vir die mense wat Hy aan ons toevertrou.
Miskien is ’n gesonde gemeente nie bloot een wat voortdurend meer doen nie, maar een wat al hoe getrouer word aan dit waarvoor God haar geroep het.
En miskien begin daardie groei nie by die volgende groot plan nie, maar by elkeen van ons se eenvoudige, daaglikse uitlewing van ons geloof.
Oor die boek
Hierdie artikel is geïnspireer deur die gedagtes van die Amerikaanse teoloog Andrew Root in sy boek Baal and the Gods of More: Rescuing Church Growth from Idolatry (Baker Academic, 2026).
Root ondersoek hoe die moderne samelewing se voortdurende strewe na groei en prestasie ons verstaan van die kerk kan beïnvloed. Hy nooi gelowiges uit om weer na te dink oor die kerk se afhanklikheid van God en die belangrikheid van egte geloofsverhoudings.
Die artikel is ’n toeganklike nadenke oor sy benadering en nie ’n woordelikse weergawe van sy boek nie.
Meer oor die boek: https://www.andrewroot.org/books/baal-and-the-gods-of-more/
