ABRAHAM
Abraham word dikwels die vader van die geloof genoem. In die Nuwe Testament staan hy as die groot voorbeeld van regverdigmaking deur geloof en nie deur werke nie: “Abraham het in God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken” (Romeine 4:3; Genesis 15:6). Tog was Abraham se geloof nooit passief nie. Dit het sy lewe gevorm. Sy vertroue in God het sigbaar geword in sy dade. Soos Jakobus skryf: “Sy geloof het saamgewerk met sy werke, en deur die werke het die geloof volkome geword” (Jakobus 2:22).
Abraham se verhaal is ’n reis wat deur moedige vertroue gekenmerk word. God roep hom om sy vaderland te verlaat sonder om vir hom die eindbestemming te wys (Hebreërs 11:8). Saam met hierdie roeping kom ’n merkwaardige belofte: God sal hom seën, sy naam groot maak, en deur sy nageslag sal al die nasies van die aarde geseën word (Genesis 12:1–3).
Wanneer Abraham in die Beloofde Land aankom, bou hy ’n altaar en roep die Naam van die Here aan. Hy verstaan dat die navolging van die lewende God nie bloot gehoorsaamheid aan opdragte is nie, maar ’n verhouding wat beide praat met God en luister na Hom insluit.
Abraham se reis was egter nie sonder struikelblokke nie. Op ’n stadium vrees hy dat mense hom sal doodmaak oor sy mooi vrou, en hy vra daarom vir Sara om te sê sy is sy suster. Selfs ’n man van groot geloof worstel soms met vrees en selfbehoud.
Deur die jare spreek God herhaaldelik met Abraham en bevestig Hy sy belofte. Tog word die vervulling daarvan nie gou ’n werklikheid nie. Die wagtyd word ’n toets van geloof. Abraham en Sara word al ouer, en hulle het nog steeds geen kind nie. Hoe sou hulle nageslag so talryk soos die sterre wees (Genesis 15:5) as hulle nie eens een kind het nie?
In hul ongeduld stel Sara voor dat Abraham ’n kind by haar slavin, Hagar, verwek, wat destyds ’n aanvaarde gebruik was wanneer ’n vrou nie kon swanger raak nie. Hagar skenk die lewe aan ’n seun, Ismael. Tog is hy nie die kind van die belofte nie.
Twaalf jaar later verskyn God weer aan Abraham en verklaar dat Sara self ’n seun sal hê. Op negentigjarige ouderdom lag sy oor die gedagte. Maar binne ’n jaar ontvang sy en skenk geboorte aan Isak, die beloofde kind van God.
Later word Abraham se geloof tot die uiterste beproef. God vra hom om sy “enigste seun,” Isak, te offer (Genesis 22:2). Hierdie gebeurtenis wys vooruit na die offer wat God self sou bring deur sy eniggebore Seun, Jesus Christus (Johannes 3:16). Abraham gehoorsaam in vertroue, maar op die laaste oomblik gryp God in en voorsien ’n plaasvervanger.
Abraham se lewe openbaar ’n geloof wat glo, wag, struikel, hoop en uiteindelik gehoorsaam. Dit is nie ’n foutlose geloof nie, maar ’n volgehoue vertroue in ’n God wat sy beloftes nakom.
